تک‌بیت شمارهٔ ۹۵

این شعر به توصیف حالتی از جنون و اندوه می‌پردازد که شخص احساس می‌کند همچون سرابی در بیابان است. در واقع، او به نوعی به زندگی و تجربیاتش اشاره دارد که به جای آرامش، عذاب را برایش به ارمغان آورده‌اند. سواد شهر به عنوان نمادی از عذاب و درد و رنج برای او محسوب می‌شود.