پای به خواب رفتهٔ کوه تحملم
نتوان به تیغ کرد ز دامن جدا مرا
شاعر در این بیت از احساس خستگی و ناتوانی خود سخن میگوید و نشان میدهد که نمیتواند بار سنگین مشکلات و دردها را از خود دور کند. احساس ضعف و بیتحملی او نسبت به شرایط سختی که در آن قرار دارد، مشهود است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
پای به خواب رفتهٔ کوه تحملم
نتوان به تیغ کرد ز دامن جدا مرا