تک‌بیت شمارهٔ ۸۲

این دو بیت از شعر اشاره به احساسات عمیق و ناپایداری دارد. نفر نخست از گریه‌ای مستانه سخن می‌گوید که باعث غفلت او شده است، و در بیت دوم، به استحکام و ثبات خود مانند سنگی اشاره می‌کند که حتی سیل هم نتوانسته آن را از جا بکند. به طور کلی، این ابیات بیانگر مقاومت در برابر احساسات و چالش‌هاست.