تک‌بیت شمارهٔ ۷۷

شاعر آرزو می‌کند که ای کاش وقتی به دنیا می‌آمد، زمان رفتن را درک می‌کرد. او دوست دارد که همچون نی در خاک جا بگیرد و به خود بیندیشد.