تک‌بیت شمارهٔ ۵۲

در این شعر، شاعر از آتش و فریاد خود کمک می‌طلبد و از درد و ناراحتی‌اش می‌گوید. او از اینکه تا کی باید در بند غم و ناله باشد، نالان است.