تک‌بیت شمارهٔ ۴۷

برداشت: این بیت به این معناست که از نظر او، انصاف نیست که فقط به خاطر داشتن یک نگاه سرد و بی‌احساس، از زیبایی‌ها و فرصت‌ها محروم شود. او احساس می‌کند که قادر به چیدن گل‌های زیبا نیست و فقط به خارهای دیوار بسنده کرده است. به نوعی، صحبت از ناتوانی در دستیابی به زیبایی و احساسات واقعی است.