تک‌بیت شمارهٔ ۳۵

این بیت به طاعت و عبادت زاهدان اشاره دارد و می‌گوید که اگر کیفیت و حالت خاصی به عبادت آن‌ها بخشیده می‌شد، مانند مهر زدن بر دهن کسی که در حال خمیازه است، می‌توانست معنای عمیق‌تری پیدا کند. به عبارتی دیگر، نوعی کم‌عمقی یا عدم ارتباط واقعی با عبادت را به تصویر می‌کشد.