تک‌بیت شمارهٔ ۲۹

این شعر به وضوح نشان‌دهنده‌ فقر و ناتوانی است. شاعر بیان می‌کند که محصولی جز تهیدستی و فقر از مزرعه‌ زندگی خود به دست نیاورده است و حتی مورچه‌ای که کوچک و ناتوان است، نمی‌تواند خرمن حاصل زندگی‌اش را تحمل کند. این جملات احساس ناامیدی و خستگی از زندگی را به تصویر می‌کشند.