تک‌بیت شمارهٔ ۲۰

این بیت شعری بیانگر ناامیدی و یأس شاعر است. شاعر در اینجا به درخت نخل خود اشاره می‌کند که ثمری برایش ندارد جز حس غم و ملال. او به نوعی به از دست رفتن ارزش خود و نابودی میوه تلاش‌هایش اشاره دارد و بیان می‌کند که هر چیزی که او را مورد استفاده قرار دهد، در نهایت به خاک می‌افتد و نابود می‌شود.