تک‌بیت شمارهٔ ۸

این بیت به حالتی اشاره دارد که گناهکار هر لحظه از او بخشی جدا می‌شود و در نتیجه، دل سنگین و ناراحت او هر لحظه از یاری رنج می‌برد. به نوعی، نشان‌دهنده عذاب وجدان و احساس تنهایی ناشی از گناه است.