شمارهٔ ۵۰

برداشت: اکنون که گل‌ها از باغ بیرون آمده‌اند و بهشتی شده‌اند، ای ساقی! شراب گل‌رنگ را بیاور و بر لبان کشتی بگذار.

برداشت: این را بشنو زیرا از آدمی پاک و پاکیزه‌سرشت شنیده‌ام که گفت: زنگ و کدورت غم را می و شراب سرخ از دل می‌شوید.

برداشت: اگر نگهبان شراب بر کدو سنگ پرتاب کند، تو هم بر کدوی او سنگ بزن.

برداشت: کسی که در این دنیا به دیگران کمک و یاری می‌رساند، مانند موجودی است تماشایی و جذاب، که بهشت و نعمت‌های آن را به یاد می‌آورد.

برداشت: نا آگاهی من و دانش تو برای آسمان اهمیتی ندارد، زیرا وقتی که ناظر یا نگاهی وجود ندارد، نه زیبایی مشخص است و نه زشتی.

برداشت: در زمین آن بزرگوار که زیر سایه‌اش عظمت و شکوه وجود دارد، اگر بالشت طلا نداریم، با خشت هم می‌توانیم چیزی بسازیم تا سر بر زمین او بگذاریم.

برداشت: دیروز فردی از اهل دین می‌گفت که خیلی حیف است حافظ هر لحظه بخواهد به سمت می‌خانه برود و آواز بخواند.