شمارهٔ ۴۷

برداشت: عزیز و محبوب من، هم دل مرا برد و هم جانم را. محبوب من، هم دل را گرفت و هم جان را.

برداشت: از لب محبوبم زندگی دوباره به من باز می‌گردد و جانم از آن لب‌های او زنده می‌شود.

برداشت: بهشت من و خوشبختی‌ام در خاک خیابان دوست قرار دارد و عشق به او برای من همانند بهشت است.

برداشت: دل بی‌خبر من به شدت تحت تاثیر تو است و کاملاً شیدا و مجنون تو شده است.

برداشت: یوسف اهل کنعان من، در مصر جذاب‌تر و دلنشین‌تر است.

برداشت: درخت سرو در باغ من، نماد زیبایی و قامت دلبر تو است.

برداشت: این بیت به توانایی و مهارت حافظ در شعر و ادبیات اشاره دارد. شاعر به وصف و ستایش حافظ می‌پردازد و او را به عنوان نمونه‌ای برتر از کمال و زیبایی در شعر معرفی می‌کند. به عبارتی، این بیان‌یادآور این است که آثار حافظ در اوج زیبایی و فصاحت قرار دارد.