شمارهٔ ۴۶

برداشت: ای طبیب‌، زحمت را کم کن که از خود بی‌خبرم و از بیماری و صحت خود آگاه نیستم؛ جان مرا به‌دست خدا بسپار و برو که از مرگ و زندگی خود نیز خبر ندارم.

برداشت: (ای محبوب من) تو برای دیدار و عیادت من بیا تا از این بی‌خودی و گم‌گشتگی رها شوم؛ برایم باده بریز و خود نیز بنوش که جز این چیزی نمی‌خواهم.

برداشت: اگر به من توجه کنی و با من باشی‌، از این پس هیچ غمی نخواهم داشت؛ به‌جز تو میل به دیگری ندارم.

برداشت: تو را با زر می‌آرایند و تو را با زر به‌آغوش می‌کشند؛ من بی‌نوای بی‌چاره چه کنم که زر ندارم؟

برداشت: دیگر به‌من مگو که مرا از خود خواهی راند؛ تو این را می‌خواهی و من می‌خواهم که دل از تو برندارم.

برداشت: اگرچه من آدم میخواره‌ای هستم؛ با این وجود به من می ندهید که بی‌دل (بی‌قرار) می‌شوم و دل (یار) دیگری ندارم.

برداشت: اگر به‌دنبال شاد کردن حافظ باشی و من غم دل آتشینم را با تو بگویم؛ (از بس فراوان است که) خواهی گفت حوصله دردسر ندارم!