شمارهٔ ۳۷

برداشت: ای نسیم ملایم، تو بویی دلپذیر و خوش از معشوقه‌ی خود داری.

برداشت: مواظب باش! دست درازی نکن به موهای او، چه کار به او داری؟

برداشت: ای گل! تو کجا و زیبایی او کجا، او همچون مشک است و تو به مانند خاری.

برداشت: ای نرگس! تو به کجا رفته‌ای؟ در حالی که او با چشمی مست و سرخوش در کنار توست و تو در حال کم‌حالی و خمار به سر می‌بری.

برداشت: ریحان! تو کجا و آن خط سبز، که تازگی و شادابی دارد، کجا؟ تو چقدر غبارآلود و خسته به نظر می‌رسی.

برداشت: ای سرو! با وجود اینکه قد تو بلند است، در باغ چه ارزشی داری؟

برداشت: ای عقل! وقتی عشق او را در دل داری، چه قدرتی برای تصمیم‌گیری و کنترل داری؟

برداشت: اگر صبر و استقامت داشته باشی، روزی به وصال محبوب خواهی رسید!