شمارهٔ ۳۴

برداشت: هیچ‌کس را در غم و اندوه جدایی من نرساند که عمر من تمام شده و تنها در این درد و رنج فراق سپری شده است.

برداشت: این شخص احساس تنهایی و عشق می‌کند و در شرایطی سخت و پر از درد و جدایی به سر می‌برد. او در واقعیت زندگی خود با مشکلاتی مواجه است که موجب آزار و رنجش او شده است. احساس سردرگمی و دلتنگی او نیز گواهی بر عمق عواطفش دارد.

برداشت: اگر فراق به دست من بیفتد، آن را با اشک‌هایم می‌کشم و به عنوان این فراق، خونبهایی خواهم داد.

برداشت: نمی‌دانم به کجا بروم و چه کار کنم. حال دلم را به که بگویم؟ کسی که حق من را گرفته و جزای دوری را به من می‌دهد.

برداشت: از درد جدایی و فراق، لحظه‌ای آرامش ندارم. ای خدا، از تو می‌خواهم که داد و ستد کنم و برای این جدایی به من پاداشی بدهی.

برداشت: من آنقدر دلتنگ تو هستم که انگار دردی عمیق در دل دارم و در این حال، اشک‌هایم مانند خون از چشمانم جاری می‌شود.

برداشت: من نمی‌دانم من از کجا آمده‌ام و فاصله و جدایی از کجا نشأت می‌گیرد و غم و اندوه از کجا ناشی شده است، مگر اینکه مادر من به خاطر جدایی و فراق مرا به دنیا آورده باشد.

برداشت: حافظ به عشق تو مانند بلبل سحر در هر روز و شب با اندوه و نوای جدایی، ناله می‌زند و خون می‌گرید.