شمارهٔ ۳۰

برداشت: ای زاهد، برو و مرا به بهشت دعوت نکن، زیرا خداوند در ابتدا از من، کسی را ساخت که بهشتی باشد.

برداشت: هر کس که در مسیر حق به دنبال حقیقت نرود و زحمت نخواهد، نمی‌تواند حتی اندکی از گوهر زندگی را به دست آورد.

برداشت: تو در حال عبادت و پارسایی هستی با تسبیح و محل نماز، اما من در حال لذت و خوش‌گذرانی هستم با میخانه و زینت و راهی که به کلیسا می‌برد.

برداشت: ای صوفی پاک، نگذار که از شراب منع شوی، چرا که حکیم در آغاز آفرینش، وجود ما را با شراب ناب شکل داده است.

برداشت: هرکس که از عشق و محبت معشوقش بهره‌مند باشد، دیگر نیازی به لذات بهشت ندارد و از آن لذت نمی‌برد.

برداشت: صوفی واقعی و اهل بهشت نبود، زیرا او مانند من، لباس عرفانی خود را در میکده‌ها برای نوشیدن شراب می‌گذارد و در این حال در دام عشق و لذت گرفتار است.

برداشت: حافظ، اگر لطف و رحمت خداوند با تو همراه باشد، نگران عذاب جهنم نباش و از بهشت نیز احساس ناامنی نکن.