شمارهٔ ۲۴ - ساقی‌نامهٔ ۹

برداشت: اگر به خاطر مستی و خوشی از پای در آیم، به روش و سیرت مستان خودم را به خاک می‌زنم و از زندگی جدا می‌شوم.

برداشت: مرا در تابوت چوبی قرار دهید و به سمت مکان‌های فساد و نابودی ببرید.

برداشت: مرا به آب خمره‌های میخانه بشویید و سپس بر دوش من مستی را بنشانید.

برداشت: بر سر مزار من فقط شراب بریزید و در مراسم خاکسپاری‌ام جز موسیقی رباب نیاورید.

برداشت: اما تنها به این شرط که در مرگ من هیچ‌کس جز نوازندگان و کسانی که چنگ می‌زنند، نگران و غمگین نشوند.

برداشت: ای حافظ، از خوشی و نشئه خود چشم نپوش، زیرا که پادشاهی از کسی که در حال سرخوشی است، مالیات نخواهد گرفت.

برداشت: این شعر در کتابی به نام "سفینهٔ حافظ" که توسط سرتیپ مسعود جنتی عطایی گردآوری شده، قرار دارد. با این حال، شیوه بیان و زبان شعر نشان می‌دهد که احتمالاً این شعر از حافظ نیست.