شمارهٔ ۲۲

برداشت: اگر زلف آشفته تو به دست باد بیفتد، هر جایی که دلی وجود داشته باشد، در دام مشکلات گرفتار می‌شود.

برداشت: ما تحمل خود را در دریاى غم گذاشته‌ایم و تا پایان این طوفان، هر بخش از زندگی‌مان به کجا برود، می‌پذیریم.

برداشت: هر کسی که به امیدی از چهره او سراغی بگیرد، بر تخته شانس و خوشبختی می‌نشیند تا ببیند قرعه نصیب چه کسی می‌شود.

برداشت: اگر من زلف سیاه تو را مشک ختا نامیدم، در این حال عزیزم، در گفته‌ام خطا می‌کند.

برداشت: برای سلطانی که در حکومت خود به حال تهیدستان نگاهی می اندازد، چه خسارتی ممکن است پیش آید؟

برداشت: آن شرابی که دل‌ها را از غم رها می‌سازد، وقتی به ما می‌رسد، دلی پر از درد و غم به همراه می‌آورد.

برداشت: حافظ در این بیت به وضع دل خود اشاره می‌کند و می‌گوید که او مانند عاشق سرگشته‌ای است که به خاطر درد جدایی از معشوقش، در رنج و غم به سر می‌برد. احساسات و اندوه او ناشی از دوری از کسی است که به او محبت و عشق ورزیده است.