شمارهٔ ۲۰

برداشت: دیشب مخفیانه به قصر محبوب رفتم و به آرامی پایم را بر روی زمین گذاشتم و به سمت ایوان آنجا حرکت کردم.

برداشت: دیدم که معشوقه‌ی عزیزم بر تخت زرین خوابیده است. خواب خوش او باعث ترس و نگرانی من شده و من مانند سنگی که در برابر زلزله می‌لرزد، مضطرب و لرزان شدم.

برداشت: به آرامی دو انگشت خود را دراز کردم و با احتیاط برقع را از چهره ماه تابان کنار زدم.

برداشت: نیمه‌ای از گل نرگس به آرامی از خواب بیدار شد و سرش را تکان داد. بر صورتش همچون ماه، موهای پریشان و زیبا نمایان گشت.

برداشت: شخصی به من گفت: ای کسی که به خوبی‌ها آگاهی، من هم در تلاش هستم و در شرایط سختی قرار دارم. اگر کسی خبری از من به تو برساند، بدان که تو برای من ارزشمندی و همچون آرامش جانم هستی.

برداشت: در اینجا شاعر به لحظه‌ای اشاره می‌کند که پرنده‌ای به نام مرغ سحرخوان، با آواز خود فضایی دل‌نشین و زیبایی را به وجود می‌آورد. او در این حال به خود می‌گوید که در زندگی خود چه لذتی را به دست آورده و به یادگیری نسل قبل از خود افتخار می‌کند. این لحظه را به یک وقت خوشایند و تاثیرگذار تشبیه کرده که صدای آن پرنده، روح انسان را نوازش می‌دهد.

برداشت: گفت: حافظ بیدار شو و به سوی صبح برو، بر ایوان شاه نشسته و این داستان را از مردم مخفی نگه‌دار.