شمارهٔ ۱۸

برداشت: ای زیبای چمنی، چهره‌ات مانند گلی وحشی است و موهایت همچون گردنبند خوشبوی چینی است که به زیبایی تاب خورده‌اند.

برداشت: آیا چهره‌ات مانند ماه درخشان است یا به زیبایی روز؟ خط و نشان‌هایت آیا همانند مشک خوشبو هستند یا به تیرگی شب؟ آیا پوستت مثل نقره است یا شبیه عاج؟ آیا دلت مانند سنگ سخت است یا نرم و لطیف؟

برداشت: دندان تو مانند یاقوتی دلنشین است که لبانم را می‌شکند و زلفت به شکل خمیده‌ای در میدان بازی قلبم را به تسخیر درآورده است. دل من چه گفتنی دارد!

برداشت: آیا این عطر ناشی از زلف اوست یا بو و عطری که از عطر عنبر به مشام می‌رسد؟ یا این بوی خوش حاصل از دلربایی‌های او در باغچه زیباییش است؟

برداشت: گفتی باید با کسی که دوستش داری حرف بزنی، ای کاش می‌توانستی با او صحبت کنی.

برداشت: اگر کسی درباره‌ی تو بد بگوید، آن زمانی است که یار تو مانع شود. پس اگر یار تو فردی خوب و نیکو باشد، به سخنان بدگویان توجه نکن.

برداشت: با ما بمان و از این راز نگهداری کن تا آشکار نشود؛ اگر در کنار دلباختگان نیکو باشی، چیز بدی نخواهد بود.

برداشت: سعدی به عنوان استاد زبانی شناخته‌ شده است و در بین همگان محبوبیت دارد، اما شعر حافظ هم سبک خاص و زیبایی دارد که به خواجو نسبت داده می‌شود.