شمارهٔ ۱۶

برداشت: عاشقان برای ادامه مسیر زندگی خود به عشق احتیاج دارند و اشک و احساساتشان نشان‌دهنده عواطف و تعهدشان به این راه است.

برداشت: اشک‌های ما هیچ تاثیری بر فردی که بر خون شهیدان کشتی راند، ندارد و او به فکر غم ما نیست.

برداشت: این ابیات به این معناست که بدون شراب و نوازنده، مرا به بهشت نخوانید؛ زیرا آرامش و راحتی را در لذت‌های دنیوی نمی‌یابم.

برداشت: من در عشق گمراه شده‌ام و به همین خاطر نمی‌توانم در برابر بدنامی‌ام گزینه‌ای انتخاب کنم یا بر روی آن تأثیر بگذارم.

برداشت: در این بیت، شاعر به کسی هشدار می‌دهد که به معشوق خود (بتان) آسیبی نرساند وگرنه باید عواقب سختی را که شبیه آزمون‌های سختی است تحمل کند، مانند ابراهیم خلیل که در آتش امتحان شد. به عبارت دیگر، بهتر است به جای برانگیختن خشم معشوق، با آرامش و احتیاط رفتار کند تا از مشکلات دوری کند.

برداشت: یا بر خودت مسلط باش و هدف را فراموش نکن، یا پاهایت را بی‌دلیل در این مسیر نگذار.

برداشت: یا باید فنون پَیلبانی را یاد بگیری، یا هندوستان را به یاد نیاور.

برداشت: این بیت به مفهوم این است که یا از عشق و شوق خود به طور واضح و آشکار بگو، یا اینکه در ظاهر خود، به گونه‌ای رفتار کن که نشان‌دهندهٔ تقوا و دیانت باشد. در واقع، دو راه برای ابراز احساسات وجود دارد: یکی ابراز آزادانه و بی‌پرده، و دیگری حفظ وقار و دیانت در رفتار.

برداشت: اگر حافظ جان، حقیقتی در دلت هست، آن را برملا کن؛ وگرنه تنها سخن گفتن و تظاهرات بی‌محتوا هیچ ارزشی ندارد.