شمارهٔ ۱۴

برداشت: عزیز من، کیست که به تو بگوید احوال ما را نپرس؛ به بیگانگان بپیوند و از داستان هیچ آشنایی چیزی نپرس.

برداشت: به خاطر مهربانی و کرامت تو، که اینها شامل حال ما شده است، ما را ببخش و از ماجرای خطاهایمان نپرس.

برداشت: اگر می‌خواهی از حال و هوای پُرزرد ما باخبر شوی، به دانه‌ای که در باد می‌رقصد نگاه کن و از وزش باد چیزی نپرس.

برداشت: من احساس شوق و سوز عشق تو را خوب می‌دانم؛ نه اینکه از کسی بپرسی، مثل این که از شمع بخواهی داستانش را تعریف کند یا از باد صبا چیزی بپرسی.

برداشت: هیچ اطلاعاتی درباره زندگی درویش وجود نداشت، آن کسی که به تو گفت در مورد درویش سوال نکن، خودش از حال او چیزی نمی‌داند.

برداشت: از کسی که فقط در ظاهر زهد و تقوی را نمایش می‌دهد، چیزی نخواهی یافت. پس از افراد بی‌نوا و فقیری که به نظر می‌رسند، در مورد معجزات و معانی عمیق سوال نکن.

برداشت: ای دل، در دفتر طبیب دانا، موضوع عشق وجود ندارد. پس به درد عشقت عادت کن و از درمان آن سوال نپرس.

برداشت: ما داستان‌های تاریخی و بزرگ مانند سکندر و دارا را نمی‌دانیم، پس از ما درباره‌ی عشق و وفاداری چیزی نپرس.

برداشت: حافظ می‌گوید: اکنون زمانی است که باید از زیبایی‌ها و نعمت‌های شناخت بهره‌برداری کنیم. در این لحظه مهم، به جای نگرانی درباره جزئیات یا مسائل دیگر، بهتر است به ارزش موقعیت کنونی توجه کنیم و از آن بهره‌مند شویم.