شمارهٔ ۱۳

برداشت: صبا باز هم گلستان را خوش‌عطر خواهد کرد، کجاست بلبل که با نوای خوش بسراید؟

برداشت: چه شب‌ها که غمناک و از درد به در تو منتظر ماندم و در زدم باشد که خورشید وصال طلوع کند.

برداشت: ای دل، از دوری یار گله مکن زیرا که بنای زندگی و عالم این‌گونه است که هم غم است و شادی و هم خار و گل.

برداشت: شبی وصال سحرگاه را از بخت و اقبال خواسته‌ام که قصه سرانجام خود را با تو بگویم.

برداشت: پس از این جایی نخواهم رفت چونکه کعبه را یافتم از بت‌پرستی روی می‌گردانم.

برداشت: از موی پریشان تو، دلم فاش و رسوا شد. از مشک عجب نیست که پراکنده و افشاگر است.

برداشت: همه در زیبایی تو مبهوت و حیران شده‌اند و تو از روی کبر و ناز به‌هیچ کس نگاه نمی‌کنی.

برداشت: از بخت، امید رسیدن به قامت نیک و بلند تو را داشتم و از عمر، رسیدن به عطر زلف لطیف و دراز تو را.

برداشت: دل‌آزردگی ما، چشم خصم را کور کند، تو رخ بر خاک نه ای حافظ و بر آر نماز.