شمارهٔ ۱۲

برداشت: ای جان، تا کی باید از چشمانت اشک بریزی؟ باید از خودت شرمنده شوی. حال که اینگونه است، ای چشم، کمی بخواب و بگذار آرزوی دل برآورده شود.

برداشت: من همان کسی هستم که صبح به صبح با بوسه‌ای از دست محبوبم دعا می‌کنم. آیا دیدی که در نهایت چه پیش آمد؟

برداشت: دنیا و آخرت را به من عطا کرد، روزی‌دهنده‌ای که وعده‌اش در گوشم طنین‌انداز است، در حالی که در دستم زلف معشوقه‌ام است.

برداشت: چرا باید به هر چیز ناچیزی بها بدهیم و از آن خوشه‌ای برباییم؟ بهتر است که کمر همت را بربندیم و خودمان تلاشی کنیم و محصولی بکاریم تا به نتیجه برسیم.

برداشت: من می‌دانم که زیبایی و جذابیت چینی وجود دارد، اما نمی‌توان به آن دست پیدا کرد. با این حال، قلم رنگ‌آمیز من می‌تواند تصویری از آن را خلق کند و به تصویر بکشم.

برداشت: ای دل، در سرزمین شبانگاه، اگر از غم فرار کنی، صبحگاه بشارت‌هایی خواهد آورد از آن دیار آخر.

برداشت: دختری زیبا مانند ماه در برابر من زانو زده و جامی از شراب شفاف مانند لعل را به من پیشکش می‌کند. به نظر می‌رسد که من توبه‌کار شده‌ام، ای ساقی، کمی شرم کن و مرا با این شراب سرگرم نکن.