شمارهٔ ۱۱

برداشت: ای دل، خوشحالی کن که یک روح بزرگ و نیکو به زودی می‌آید و از نفس‌های خوشش عطر شخصی خاص به مشام می‌رسد.

برداشت: از غم جدایی ناله و فریاد نزن، زیرا شب گذشته فال گرفتم و کسی برای کمک می‌آید.

برداشت: من از آتش سرزمین ایمن نیستم که خوشحال باشم، فقط موسی در آنجا با امید شعله‌ای می‌آید.

برداشت: در هیچ جا هیچ‌کس وجود ندارد که در خیابان تو مشغول کار باشد. هر کسی که آنجا می‌آید، به خاطر تمایلات و خواسته‌های خود می‌آید.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌دانست که محل زندگی محبوب کجاست، اما این شواهد کافی است که صدای او به گوش می‌رسد.

برداشت: به من یک نوشیدنی بده که در میخانهٔ پر از بخشش، هر شخصی برای دعا و درخواست خود به آنجا می‌آید.

برداشت: اگر دوستت حالش خوش نیست و غمگین است، بهتر است به او سر بزنی و احوالش را بپرسی؛ چرا که هنوز نفس می‌کشد و امیدی برای بهبود وجود دارد.

برداشت: بلبل از این باغ پرسید که چرا صدای ناله‌ای را می‌شنوم که از قفسی به گوش می‌رسد.

برداشت: محبوبی که حافظ به آن اشاره می‌کند، مانند یک شکارچی ماهر است که قلب او را به راحتی به دام می‌اندازد. در این میان، او دوستانی دارد که به خوبی از مهارت‌هایش آگاهند و به نظاره این صحنه می‌نشینند. در عین حال، به نظر می‌رسد که در این گیرودار، یک مگس ناچیز نیز به عنوان شکار کوچک‌تری به سوژه تبدیل می‌شود.