شمارهٔ ۱۰

برداشت: زیبایی تو، ای نگار، به قدری دل‌ربا و جذاب است که انگار به‌خاطر آن، زیبایی‌های دنیا را به هم آمیخته‌اند. همچنین، گویا لب‌هایت به قدری شیرین و دلنشین هستند که به آن‌ها جان و زندگی بخشیده‌اند.

برداشت: مردم به خاطر ظاهر نیروی تو و خیالت، اشک‌های رنگین را در سرزمین خود به نمایش گذاشته‌اند.

برداشت: زلف‌های تو باعث خوشبو شدن فضا هستند و کسانی که به تماشا نشسته‌اند بر این باورند که زیبایی تو تنها به خاطر وقوف و تدبیر آن‌هاست.

برداشت: ای خدا، آن چهره زیباست و دور آن، یا بر گرد ماه درخشان، با زنجیر ستاره‌های پروین احاطه شده است.

برداشت: چشم‌های زیبا و سبز تو را نقاشان با اشتباه در رنگ‌های مختلف طراحی کرده‌اند و سایه‌ای از عطر عنبر بر روی گل‌های نسرین گذاشته‌اند.

برداشت: تمام توصیف‌های عشق من به زیبایی روی تو مربوط می‌شود، همانند داستان‌هایی که درباره فرهاد و شیرین روایت شده است.

برداشت: ای حافظ، تو حقیقت را بگو؛ زیرا عشق واقعیتی جز این ندارد و دیگرانی که جز این می‌گویند، به خیال بافی و تخمین پرداخته‌اند.