شمارهٔ ۶

برداشت: جام جدیدی از شراب به من نشان دادند و دوباره انگار که دست از من برداشتند و شربت را به من دادند.

برداشت: هزار بار به بادِ خوشی که رنگ زرد را از چهره‌ام می‌برد و می‌دمد، تحسین و ستایش می‌کنم.

برداشت: بیا تا به جمال دستی افتخار کنیم که انگور چیده و به یاد اهمیت پایی که زمین را فشرده، ارج بگذاریم.

برداشت: به زاهد بگو که از ما دور شود و به ما نپردازد، زیرا کار خداوند به کارهای کوچک و ناچیز مرتبط نیست.

برداشت: عشق برای من از ابتدای آفرینش تقدیر و سرنوشت نوشته شده است و هیچ‌چیز نمی‌تواند آن را تغییر دهد.

برداشت: در این بیت به این موضوع اشاره می‌شود که نباید دربارهٔ حکمت و دانایی در زمان مرگ صحبت کرد، چرا که حتی بزرگانی مانند ارسطو نیز در چنین مواقعی دچار درد و رنج می‌شوند و به نوعی در وضعیت تأسف‌آوری قرار می‌گیرند. به عبارت دیگر، در لحظات پایانی زندگی، دانایی و حکمت نمی‌توانند مانع از رنج و دشواری‌های زندگی شوند.

برداشت: خودت را در زحمت بیهوده نینداز و شاد باش. اگرچه ممکن است چیزهایی که می‌خواهی را نداشته باشی، ولی با همان چیزهایی که داری راضی باش.

برداشت: زندگی‌ات را به‌گونه‌ای بگذران که وقتی از دنیا رفتی، کسی نگویند تو مردی یا تو را فراموش کنند.

برداشت: هر کس که مانند حافظ از جام عشق و معرفت بنوشد، در حالتی خاص و غنی از وحدت و یگانگی مست خواهد شد.