شمارهٔ ۵

برداشت: هوس و آرزوی رفتن به دشت و صحرا مرا به سفر می‌برد. بادی که می‌وزد، بوی تو را برایم می‌آورد و آرامش را از من می‌گیرد.

برداشت: هر جا که دل کسی به تو نظر کند، نگاه تو آن دل را از راهش منحرف می‌کند. دل خسته و بیمار من نیز از این تاثیر دور نمانده و مرا رها کرده است.

برداشت: او آمد و با داغ دل، اشک‌های من را مانند نقره به صورتش جاری ساخت. کسی آمد و این موقعیت را برداشت و به من چیزی نداد.

برداشت: دل سنگین و ناراحتی تو را اشک‌های من به مسیر آورد. مثل اینکه سیل می‌تواند سنگ‌ها را به سمت دریا ببرد.

برداشت: شب گذشته احساس خوشحالی و شوق تو مرا به صفی از شادی‌ها وارد کرد و در عوض، غم و اندوه را از جای خود برکند و دور کرد.

برداشت: راه ما به زیبایی و ناز آن دختر ترک وابسته است و آن سرو بلند قامت، زیبایی و دلربایی ما را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: جام می را به سمت لبت ببر و از خاصیت شادی‌بخشی‌اش صحبت کن، که آب آن لب، جان را تازه می‌کند و روح را سرزنده می‌سازد.

برداشت: بهتر است درباره سخنان شیرین بلبل با حافظ صحبت نکنی، چرا که در مقایسه با طوطی، هیچ‌گاه نمی‌توان به زیبایی صدای او اشاره کرد.