شمارهٔ ۱

برداشت: ما رفتیم و تو می‌دانی که دل‌مان چقدر نگران است. سرنوشت بد ما به کجا می‌کشد و این دشواری‌ها به چه سرنوشتی منجر می‌شود.

برداشت: از نگاه زیبای تو مانند زنجیری طلایی، من پیامبری می‌خواهم که پیامی از تو برای من بیاورد.

برداشت: من به دعا آمده‌ام، پس لطفاً دعا را فراموش نکن. امیدوارم که وفاداری تو همیشه در کنار ما باشد و خداوند در این راه یاریمان کند.

برداشت: آسمان را به هر طرف می‌گردانم و می‌دانی چرا؟ زیرا از گفت‌وگو و محاوره‌ای که با هم داریم، حسرت می‌خورد.

برداشت: اگر همه افراد دنیا بخواهند نسبت به من و تو ظلم کنند، باز هم انصاف داور ما از سایرین بیشتر است و ما را حمایت می‌کند.

برداشت: روزی خواهد آمد که به خوبی و سلامت به دیدارم بیابی، و ای کاش آن روزی که با سلام و خوش‌آمدی بر ما وارد می‌شوی، زودتر فرا برسد.

برداشت: اگر همه جهان هم جمع شوند، باز هم نمی‌توانیم آرزوی تو را از ذهنمان دور کنیم.

برداشت: ما زمانی که از زیبایی چهره تو صحبت می‌کنیم، گل‌ها به خاطر کم‌تری که دارند، شرمنده و خجالت‌زده هستند.

برداشت: هر کس بپرسد که خدا کجا رفته است، به او بگو که حافظ به زاری و غم، سفری کرده و از کنار ما رفته است.