غزل شمارهٔ ۴۹۵

برداشت: شراب بنوش و گل بپاش (شاد باش). از زندگی به دنبال چه می‌گردی؟ این را گل در صبح زود به بلبل گفت، «تو چه نظری داری؟»

برداشت: بنشین و در فضای زیبا و دلنشین گلستان، از زیبایی شاهد و ساقی لذت ببر. با آنها صحبت کن، می‌نوشی و عطر گل‌ها را استشمام می‌کنی.

برداشت: شمشاد، با ناز قدم بردار و بسوی گلستان بیا. تا سرو، از قامت زیبای تو دل‌ربایی را یاد بگیرد.

برداشت: تو که مثل غنچه‌ای خندان و شکفته‌ای، این زیبایی رو به چه کسی خواهی بخشید؟ای شاخهٔ زیبای گل، برای چه کسی در حال شکفتنی؟

برداشت: امروز که بازار شلوغ و پر از خریدار است، از این فرصت استفاده کن و چیزی باارزش و خوب به دیگران بده.

برداشت: انسانی که دارای زیبایی و هنری است، مثل شمعی در معرض باد قرار دارد. بنابراین، از او و هنر او بهره‌مند شو و استفاده کن.

برداشت: آن موی زیبا که هر حلقه‌اش به اندازه‌ صد نافه‌ی (عطر) چین خوش‌بو هست، اگر بوی خوش‌اخلاقی را از آن احساس می‌کردیم، بسیار زیباتر می‌بود.

برداشت: در باغِ پادشاه، هر پرنده ای با هنر (نغمه‌ی) خاصی آمده است؛ بلبل با نوای دل‌انگیزش و حافظ با غزل سرایی اش.