غزل شمارهٔ ۴۹۴

برداشت: ای دل اگر از آن گودی چانه معشوق بیرون آیی هر جای دیگری که بروی پشیمان و زود بر میگردی

برداشت: مواظب و به هوش باش که اگر به وسوسه های عقل گوش بدهی مانند آدم از بهشت بیرون و دور میشوی

برداشت: اگر به چشمه طبیعی و زنده حیوان برسی و از آن ننوشی و تشنه بیرون شوی جا دارد که آبی از آسمان و روزگار اندکی تو را یاری نکند

برداشت: از شوق و حسرت دیدار تو جان خودم را مانند صبح تسلیم میکنم تا آنکه مانند خورشید درخشان طلوع کنی و بیرون بیایی

برداشت: هر چه قدر که من تلاش کنم و بر تو بخواهم، باید به مانند گل خوشبو و شاداب از غنچه بیرون بیایی.

برداشت: در شب تاریک و غم‌انگیز دوری تو، جانم به ته کشیده و به نهایت رسیده است. وقت آن رسیده که مانند ماه روشن و درخشان، وارد زندگی‌ام شوی.

برداشت: من با دوصد اشک و حسرت، راه را برای تو بسته‌ام تا ببینم که چطور مثل سروانی زیبا و بلندبالا، به سوی من می‌آیی.

برداشت: نگران نباش که آن معشوق زیبا از راه برسد و تو بتوانی از اندوه و درد خود خارج شوی.