غزل شمارهٔ ۴۹۲

برداشت: سلامی که به خوبی بوی آشنایی می‌دهد، به مردم با چشمان روشن و باهوش می‌رسد.

برداشت: سلامی که به دل پارسایان می‌رسد همچون نوری است که در محفل عبادت و پرهیزگاری تابیده می‌شود.

برداشت: من هیچ یک از دوستانم را نمی‌بینم و دلم پر از غصه و ناکامی است. ای ساقی، کجا هستی که مرا از این حال نجات دهی؟

برداشت: از محله‌ی می فروشان روی خود را بر نگردان، چون در آن‌جا کلید حل مسائل و مشکلات را به مردم می‌فروشند.

برداشت: جهان هرچند مانند عروس، در زیبایی بی‌نظیر است، اما روش بی‌وفایی را از حد می گذراند

برداشت: دل خسته‌ام اگر اراده‌ای داشته باشد، نمی‌خواهد از دل‌های سنگین و غمگین کمکی بگیرد.

برداشت: می‌پرسم از آن کسی که به می‌نوشی ویژ‌ه است، کجا می‌توانم می پیدا کنم؟ چرا که از ریاکاری و زهد ظاهری خسته‌ام و نیاز به آرامش دارم.

برداشت: دوستان به گونه‌ای عهد و پیمان دوستی را شکستند که انگار هیچ‌گاه با یکدیگر آشنا نبوده‌اند.

برداشت: اگر تو مرا آزاد بگذاری، ای نفس حریص، می‌توانم در حیطه‌ای که در آن تنها به گدایی مشغولم، سلطنت و فرمانروایی کنم.

برداشت: برای رسیدن به خوشبختی و سعادت، باید از کنار افرادی که تأثیر منفی دارند دوری کنی و در کنار انسان‌های خوب و مثبت قرار بگیری.

برداشت: ای حافظ، از ظلم و سختی‌های زمانه گلایه نکن، زیرا تو که بنده‌ای، نمی‌دانی که کارهای خداوند چگونه‌اند.