غزل شمارهٔ ۴۹۱

برداشت: در نگاه من، ابروی زیبای ماه نقش بسته است و خیالی سبز و دلپذیر را در ذهنم مجسم کرده‌ام.

برداشت: امید دارم که سبک و سیاق عشق ورزی من به قدری زیبا باشد که از زیبایی ابروان تو الهام بگیرد و به اوج کمال و معروفیت برسد.

برداشت: سرم از دست رفته و چشمم در انتظار سوخته است، در حسرت زیبایی و تماشای چهره‌ای که مجلس را زینت می‌بخشد.

برداشت: دل من به خاطر غم‌ها و ناراحتی‌ها مکدر شده است. می‌خواهم با شعله‌ای از آتش در این لباس خود، حالتی جدید بسازم. بیا و ببین که چه کسی را در این حالت جذاب و تماشایی می‌توان یافت!

برداشت: در روزی که سرنوشت محتوم فرا می‌رسد، به یاد ما که در دل غم‌های بزرگ رفته‌ایم، تابوت ما را از درختان سرو بسازید.

برداشت: دل‌باخته‌ام به کسی که هیچ توجهی به قدرت و ثروت ندارد و من نیز به عنوان یک درویش، از این دنیا بی‌نیازم.

برداشت: در جایی که زیبایی‌ها با نگاهی نافذ و جذاب خود به دل‌ها حمله می‌کنند، عجیب نیست که کسی ناخواسته و به طور غافلگیرانه در دام عشق بیفتد.

برداشت: مرا که زیبایی او مانند ماه در دنیای شب است، چگونه می‌توانم به روشنایی ستاره‌ها فکر کنم؟

برداشت: فراق و وصال چیست؟ تنها برآورده کردن رضایت دوست را بجویید، چرا که درخواست غیر از او از او بی‌فایده است.

برداشت: ماهی‌ها از شادی و عشق مرواریدهایی را بیرون می‌آورند، اگر که کشتی حافظ به دریا برسد.