غزل شمارهٔ ۴۹۰

برداشت: در تمام میخانه‌ها و دیر‌های مغان عاشق و شیدایی مثل من یافت نمی‌شود در یکی خرقه‌ام را گرو گذاشته‌ام و در دیگری کتابم را.

برداشت: دل مانند آینه‌ای استکه به خوبی نمی‌تواند حقیقت را نشان دهد و در حقیقت تحت تاثیر غبارهای دنیا قرار دارد. من از خدا می‌خواهم که روشنایی و آگاهی به من ببخشد تا بتوانم حقیقت را بهتر ببینم.

برداشت: من به خاطر زیبایی محبوبم از نوشیدن شراب توبه کرده‌ام و دیگر بدون حضور او به می‌گساری نخواهم پرداخت.

برداشت: اگر نرگس دربارهٔ زیبایی چشمان تو لاف و ادعا کند، نگران نباش، چون اهل دقت و نظر هیچ‌گاه از پی کسی که نابیناست، نخواهند رفت.

برداشت: این داستان را فقط شمع می‌تواند با کلامش توضیح دهد، وگرنه پروانه‌ای که به شمع عشق می‌ورزد، نمی‌تواند به هنگام سخن گفتن، حس خود را بیان کند.

برداشت: چشم‌هایم را از دیدن دیگران فروبسته‌ام و در آرزوی آنم که شاید مرا در کنار خود بنشانند.

برداشت: کشتی شراب بیاور، زیرا بدون دیدن چهره دوست، هر گوشه از چشمم از درد دلی به اندازه یک دریا پر شده است.

برداشت: با من که عاشق معشوقه‌ام، سخن بیهوده نگو. من نسبت به کسی غیر از او و جام می‌ام هیچ اهمیتی قائل نیستم.

برداشت: از این حدیث خیلی‌خوشم آمد که سحرگاه ترسایی بر در میکده‌ای با دف و نی می‌خواند:

برداشت: این گونه که حافظ و دیگران خود را مسلمان می‌پندارند، فردا اگر قیامتی باشد وای به حال همه آن هاست