غزل شمارهٔ ۴۸۹

برداشت: ای نور سلطنت در چهره تو نمایان است و در اندیشه‌ات هزاران حکمت الهی نهفته است.

برداشت: شما با هنر و زیبایی خود بر عالم و مذهب تاثیر مثبت گذاشته‌اید، به‌طوری‌که از یک نقطه کوچک، منابع و نعمت‌های فراوانی برای زندگی و حیات به وجود آمده است.

برداشت: نور اسم اعظم بر روی موجودات پلید تابیده نمی‌شود. پادشاهی و اقتدار، متعلق به توست و تو می‌توانی هر آنچه که می‌خواهی را فرمان دهی.

برداشت: در حکمت سلیمان، اگر کسی به عقل و دانایی خود شک کند، ماهی‌ها و مرغ‌ها به او می‌خندند.

برداشت: اگرچه گاهی اوقات بر سر کسی کلاهی می‌گذارد، اما پرندگان قاف می‌دانند که این کار نشانه‌ای از پادشاهی و قدرت است.

برداشت: شمشیری که بخت و تقدیرو اراده‌ی آسمانی آن را آبدیده کند (آبکاری فلزات برای استحکام آن) به دلیل اینکه مقدر شده پیروزمند باشد به تنهایی می‌تواند دنیا را بگیرد. یعنی آنچه اصل و شرط کار است فیض و مدد الهی است نه تلاش فردی، هرچند تلاش شخصی هم لازم است

برداشت: نقش و نگار تو به طرز زیبایی نوشته می‌شود، هم برای یارت و هم برای دیگران. این هنر تو مانند یک تعویذ است که جان را زنده می‌کند و عمر را به تأخیر می‌اندازد.

برداشت: ای وجود تو به واسطه‌ی کیمیای عظمت خلق شده‌ای و ای کشور (حاکمیت) تو از عیب و نقص ایمن است.

برداشت: ای ساقی، آب از چشمهٔ خرابات بیاور تا از خودپسندی و تکبر خانقاهی خود را پاک کنیم.

برداشت: سال‌هاست که من از شراب خالی‌ام و اکنون به خاطر درخواست بنده‌ای، نزد قاضی شهادت می‌دهم.

برداشت: اگر پرتو تیغ تو بر سنگ و معدن تابیده شود، یاقوت سرخ نیز رنگ کاهی به خود می‌گیرد.

برداشت: می‌دانم که قلبت به راحتی می‌تواند بر ضعف و ناتوانی کسانی که شب‌زنده‌داری می‌کنند، رحم کند؛ اما اگر حال من را از نسیم صبح بپرسی، چه خواهد شد؟

برداشت: در جایی که نافرمانی و عصیان بر انسان خوب و پاک‌نهاد عارض شد، چگونه می‌توانیم ادعای بی‌گناهی کنیم؟

برداشت: حافظ می‌گوید: وقتی که پادشاه تو گاهی از من نام می‌برد و مرا به زحمت می‌اندازد، لطفاً دوباره به خاطر من عذرخواهی کن و گذشته‌ها را فراموش کن.