غزل شمارهٔ ۴۸۷

برداشت: اگر بی‌خبر هستی، تلاش کن که آگاهی به دست آوری و از حال و روز دیگران باخبر شوی. چون اگر فقط مسافر هستی و راه را نمی‌شناسی، چگونه می‌توانی یک راهنما باشی؟

برداشت: در دنیای حقایق و دانش، ای پسر، تلاش کن تا به مقام و شناختی دست یابی که روزی بتوانی به عنوان پدر و راهنما به دیگران آموزش بدهی.

برداشت: از خودخواهی و تعلقات دنیوی دست بردار، تا به بهشتی از عشق برسی و به ارزش واقعی خود پی ببری.

برداشت: خواب و خوراک تو را از مقام واقعی‌ات دور کرده است، وقتی به خودت می‌رسی که دیگر نیازی به خواب و خوراک نداشته باشی.

برداشت: اگر نور عشق خداوند به دل و جانت بتابد، به خدا قسم از آفتاب آسمان زیباتر خواهی شد.

برداشت: لحظه‌ای در عمق وجود و رحمت خداوند غوطه‌ور شو. فکر نکن که از آب دریاهای فراوان می‌توانی با یک قطره کوچک سیراب شوی.

برداشت: از سر تا پای تو باید سرشار از نور الهی باشد، چنانچه در مسیر عظمت و بزرگی خداوند حرکت کنی، حتی اگر بدون پا و سر باشی.

برداشت: اگر چهره خداوند بر تو نمایان شود، دیگر هیچ شکی نخواهد بود که تو به دیدگاه‌های عمیق و عالمانه‌ای دست پیدا خواهی کرد.

برداشت: اگر پایه و اساس وجودت دستخوش تغییر و تزلزل شود، در دل خود ناراحت نباش که ممکن است زیر و زبر شوی.

برداشت: اگر در دل‌ات آرزوی رسیدن به معشوق است، ای حافظ، باید humble و فروتن باشی و خود را به خاک پای اهل هنر بسازی.