غزل شمارهٔ ۴۸۵

برداشت: ای ساقی، سایه‌ی ابر، بهار و کناره‌ی جوی را می‌بینم، اما از من نپرس چه کار کنم؛ خودت بگو که اهل دل چه باید بکند.

برداشت: اگر در این تصویر، رنگ وحدت و یکدلی حس نمی‌شود، پس بهتر است لباس ناپاک درویش را کنار بگذاری و با شراب خالص و ناب، خود را پاکسازی کنی.

برداشت: دنیا افرادی بی‌ارزش و پست دارد، بنابراین به سخاوت و بزرگواری آن تکیه نکن. از افراد پست و بی‌مقدار نباید انتظار ثبات و استقامت داشته باشی.

برداشت: دو نکته را به تو توصیه می‌کنم که گوش کن و از آن بهره‌مند شو: اول اینکه از در شادمانی وارد شو و دوم اینکه به دنبال عیب‌جویی نرو.

برداشت: خوشحالی از این که دوباره بهاری را تجربه کردی، خوب است. حالا باید کارهای نیکو را آغاز کنی و در پی حقیقت و دانش باشی.

برداشت: اگر به دنبال زیبایی و حقیقت هستی، باید خودت را شایسته‌اش کنی. در غیر این صورت، هرگز نمی‌توانی از زیبایی‌ها و لطافت‌های زندگی بهره‌مند شوی.

برداشت: گوش کن که بلبل در حال گلایه است و از تو می‌خواهد که تقصیرات را نپذیری، چرا که گل توفیق از بوی خوش توست.

برداشت: گفتی که از حافظ ما بوی نفاق و تزویر به مشام می‌رسد، اما درود بر تو که با هوش و زکاوتت این بوی تلخ را به خوبی تشخیص دادی.