غزل شمارهٔ ۴۸۴

برداشت: اگر به دنبال آرامش و زیبایی هستی، باید در کنار آب و صفای آن باشی؛ وگرنه هر مشکلی که ببیند، در واقع نشانه‌ای از خودت است.

برداشت: خدایی که تو باشی، من بنده‌ی خاص او هستم و هیچ‌کس دیگری را بر این خادم قدیمی انتخاب نکرده است.

برداشت: اگر من امانتی را به درستی و با امانت‌داری به مقصد برسانم، نگرانی‌ای نخواهم داشت، چرا که بی‌دلی و بی‌احساسی کار ساده‌ای است، اما بی‌دینی و نداشتن ایمان مسئله‌ای جدی و نگران‌کننده است.

برداشت: ادب و حیا تو باعث شده که مانند شاهزاده‌های زیبا به نظر بیایی. بر تو آفرین باد که شایستهٔ این همه زیبایی و احترام هستی.

برداشت: عجب است که تو، ای گل، با وجود اینکه خارهایی در کنارت هستند، در این وضعیت به نظر می‌رسد که مصلحتی برای این زمان می‌بینی.

برداشت: اگر بر ظلم رقیبم صبر نکنم، چه باید بکنم؟ عاشقان چاره‌ای جز پذیرش فقر و بی‌نیازی ندارند.

برداشت: باد صبحگاهی به یاد تو از گلستان می‌وزد، زیرا که تو زیباتر از گل و شاداب‌تر از گل نسرین هستی.

برداشت: اشک های چشمم که همچون شیشه می‌درخشند را از چپ و راست می‌بینی اگر در این منظری که چشمانم عاشقانه چشم بسته لحظه‌ای بنشینی

برداشت: ای کسی که توجه به حقیقت‌های بزرگ داری، سخنی ساده و بدون نیت خاص از من، کسی که کاملاً مخلص هستم، بشنو.

برداشت: بهتر است کسی که دل پاک و نیت خوبی دارد، با افراد بد و ناپاک هم‌نشینی نکند.

برداشت: این اشک‌های روان که همچون سیل هستند، ای نور دیده‌ام جدایی، توانم را رد کرده است. (از توانم خارج شده)

برداشت: تو ای شمع زیبای نازک و سرکش، شایسته‌ترین فرد برای خدمت به آقای جلال‌الدین هستی.