غزل شمارهٔ ۴۸۳

برداشت: صبح زود، کسی که در سفر بود در سرزمینی به راز و رمزهایی اشاره می‌کرد و با یک همراه درباره آن صحبت می‌کرد.

برداشت: ای صوفی! شراب (حکمت و معرفت تو) آن زمان صاف و خالص می‌شود که پس از ۴۰ روز (یا ۴۰ مرحله) ریاضت، در دل تو روشن و زلال شود.

برداشت: خدا صد بار از آن خرقه (لباس صوفیانه) بیزار است، اگر در آستینش (درونش، پشت این ظاهرِ زاهدانه) صد بت پنهان باشد.

برداشت: رفتار مردانه و جوانمردی اگرچه ممکن است که در عالم نام و نشان خاصی نداشته باشد، اما با این حال لازم است که نیازهای کسی که در موقعیت حساسی قرار دارد را برآورده کنیم.

برداشت: در روزگاران پیشین، شغلی بنام خوشه‌چینی وجود داشت. آنها که دستشان تنگ بود و خرمن و مزرعه‌ای نداشتند، پشت سر دِروگر‌ها راه می‌رفتند و خوشه‌های جامانده را از زمین بر می‌داشتند و گاه صاحب مزرعه به دروگران دستور میداد که شلخته درو کنند تا چیزی هم گیر خوشه‌چین‌ها بیاید. حافظ نيز در اين بیت به این موضوع اشاره دارد.ثوابت باشد ای دارای خرمن اگر رحمی کنی بر خوشه‌چینی

برداشت: در هیچ‌کس شادی و سرور زندگی را نمی‌بینم؛ نه دوایی برای دل شکاسته‌ای هست و نه دردی از دین و ایمان وجود دارد.

برداشت: دل های جهانیان تیره شده ، کاش یک آدم درست پیدا بشود و جهان را به نوری روشنا کند

برداشت: اگر چه بهترین علم ها  دست کسی بیافتد، اگر انسان بزرگی نباشد هیچ سودی برای انسان ها و انسانیت ندارد

برداشت: با این که شیوه‌ی زیبارویان، بدرفتاری و تندخویی با هواداران و عاشقان است، اگر زیبارویی با عاشق دل شکسته‌ به نرمی رفتار کند، چه اتفاقی می افتد؟

برداشت: به من نشان بده که چگونه می‌توانم به میخانه بروم تا بتوانم عنایت و سرنوشت خود را از پیش بدانم.

برداشت: حتی حافظ در محفل خلوت نمی‌تواند به طور کامل حضور داشته باشد و همچنین دانشمند نیز نمی‌تواند به علم واقعی و یقین دست یابد.