غزل شمارهٔ ۴۸۱

برداشت: به این نکته توجه کن که برای رهایی از غم و اندوه، باید درون خود را آزاد کنی. اگر برای بدست آوردن روزی تلاش کنی و بر مشکلات غلبه کنی، دیگر غم و ناراحتی تو را نخواهد آزرد.

برداشت: در نهایت تو به خاک و گِل تبدیل خواهی شد، بنابراین اکنون به فکر پر کردن سبو از شراب باش.

برداشت: اگر تو با افرادی که آرزوی بهشت را در سر دارند، معاشرت کنی و خوش بگذرانی، به شادی و لذت برسی.

برداشت: برای این که بتوانی در جایگاه بزرگانی قرار بگیری، نمی‌توان به سادگی و بدون دلیل مناسب به آن تکیه کرد. باید همه امکانات و شرایط لازم برای رسیدن به بزرگی را فراهم کنی.

برداشت: ای پادشاه با سخن‌های شیرین، اگر به فرهاد که دلی پر از عشق و انتظار دارد، نگاهی بیندازی، پاداش تو بسیار خواهد بود.

برداشت: یاد تو چه زمانی از شادی و نعمت پر خواهد شد؟ مگر اینکه از طرحی که در هم ریخته است، ورق ساده‌ای درست کنی.

برداشت: اگر بتوانی کار خود را به لطف خدا واگذار کنی، حافظ، چه بسیار لذت‌هایی که با سرنوشت خوبی که خداوند برایت تعیین کرده، می‌توانی تجربه کنی.

برداشت: ای نسیم، به خدمت آقای جلال‌الدین بشتاب و او را خوشحال کن، زیرا که با این کارت می‌توانی دنیایی پر از گل و گیاه آزاد و زیبا بسازی.