غزل شمارهٔ ۴۷۹

برداشت: صبح شده و شبنم از ابرهای سنگین می‌چکد. بیایید حال و هوای خوشی درست کنیم و یک کاسه نوشیدنی به من بدهید.

برداشت: من در دریاى وجود تو و خودم غرق شده‌ام، بیا شراب بیاور تا از این حالت رها شوم.

برداشت: برای دلخوشی معشوق، به خاطر او پیاله‌ای پر از شراب بنوش، که این امر جایز است. با عشق و وفاداری نسبت به او، به کارهایی بپرداز که باید انجام شوند.

برداشت: ای ساقی، مراقب باش که غم به ما نزدیک است، مطرب هم همچنان این نغمه را ادامه بده و راهی که در پیش گرفته‌ای را حفظ کن.

برداشت: مشروب بنوش که صدای چنگ در گوشم طنین‌انداز شد و به من گفت: «خوب زندگی کن و از این پیر با تجربه حرف‌هایت را بشنو».

برداشت: ای ساقی، برای آنکه رندها به نیازی نیفتند، شراب بده تا صدای خواننده را بشنوند که می‌گوید او بی‌نیاز است.