غزل شمارهٔ ۴۷۶

برداشت: نسیم صبح خوشبختی! به یاد داشته باش که تو می‌دانی چه زمانی باید به کوی خاصی بروی.

برداشت: تو در خلوت پیام‌آور اسراری و علاقمندان، چشم‌انتظارت هستند؛ امور را آنچنان که می‌دانی مهربانانه تدبیر کن نه به حکم و اجبار.

برداشت: بگو که جان گرامی‌ام از دست رفت و از خداوند بخواه که به خاطر لب‌های زیبایت، روح من را شاداب کند، آن کس که تو او را بهتر می‌شناسی.

برداشت: من این کلمات را نوشتم جوری که دیگران نتوانند بفهمند، تو هم بر اساس مهرت، به طریقی که خودت می‌دانی، بخوان.

برداشت: خاطره و تصور از تیغ تو در ذهن ما مانند داستان تشنگی و آب است. تو ما را در بند خودت گرفته‌ای، بکش ما را به همان صورتی که خودت می‌دانی.

برداشت: چگونه می‌توانم به امیدواری‌ام در قابِ زرین تو ادامه دهم؟ لحظه‌ای است، ای محبوب، که تو به خوبی از آن آگاهی داری.

برداشت: یک زبان و دو فرهنگ وجود دارد، پس در این زمینه حافظ داستان عشق را روایت کن، به زبانی که تو به خوبی می‌فهمی.