غزل شمارهٔ ۴۷۵

برداشت: خلایق می‌گویند که تو همان یوسف دوم هستی، اما وقتی که بهتر نگاه و تفکر کردم فهمیدم که از آن هم بهتری.

برداشت: تو به قدری شیرینی که هیچ چیز نمی‌تواند با لبخند شیرین تو مقایسه شود. ای خوش‌صورت‌ترین، تو در زمان خود از همه شیرین‌تر هستی.

برداشت: دهان تو به هیچ وجه قابل مقایسه با غنچه نیست، زیرا هیچ غنچه‌ای به این اندازه تنگ و کوچک نیست.

برداشت: صد بار گفتى که از دهان خود کام تو را مى‌دهم؛چرا مانند سوسن آزاده سراپا زبان هستى؟[يعنى چرا فقط وعده مى‌دهى و عمل نمى‌کنى؟مقصود از سوسن آزاده،سوسن سفيد است که پنج‌برگ و پنج کاسبرگ دارد و معمولا برگ‌هاى آن را به زبان مانند مى‌کنند.از اين رو به آن سوسن ده‌زبان هم مى‌گويند.«چرا جمله زبانى»ناظر بر همين ويژگى سوسن است.گويى سراپاى سوسن زبان‌است.]

برداشت: به نظر می‌رسد که اگر من به تو آنچه را که می‌خواهی بدهم، جانم را از من می‌گیری. اما می‌ترسم که تو هم در عوض، آنچه را که من می‌خواهم به من ندهی و جانم را بگیری.

برداشت: چشم تو مانند تیر است که به راحتی از سپر جان من عبور می‌کند. من تنها کسی هستم که چنین رنجی را دیده‌ام و این درد را درک کرده‌ام.

برداشت: وقتی که به خاطر دیگران اشک می‌ریزی، بدان که کسی که لحظه‌ای او را از جلوی چشمانت دور کنی، ممکن است دلت را به درد بیاورد.