غزل شمارهٔ ۴۷۴

برداشت: من عاشق تو هستم و می‌دانم که تو هم این را درک می‌کنی؛ هم آنچه را که نمی‌بینی، می‌بینی و هم آنچه را که نوشته نشده است، می‌خوانی.

برداشت: نقد و سرزنش چه درکی از رابطه عاشق و معشوق دارد؟ چشمان نابینا نمی‌تواند به اسرار نهفته پی ببرد.

برداشت: موی خود را در هم بریز و صوفی را به رقص وادار کن تا از هر تکه لباسش هزاران زیبایی و جذابیت بیرون بریزد.

برداشت: کار دل‌باختگان تحت تأثیر ابروی محبوب است. خدا را یک لحظه بی‌وقفه بایست و گره کار را از پیشانی برطرف کن.

برداشت: فرشتگان در مقابل آدم سجده کردند و این کار را به خاطر زیبایی و لطافت خاصی که در وجود او بود انجام دادند، زیبایی که فراتر از ویژگی‌های انسانی به نظر می‌رسید.

برداشت: چشم ما به خاطر وزش نسیم زلف محبوب روشن و روشن‌تر می‌شود. خدایا، نگذار این جمع دچار غم و آشفتگی شود.

برداشت: افسوس بر لحظه‌های خوشی که در شب سپری کردیم و در خواب صبح به پایان رسید. ای دل، تو ارزش زمان را درک نمی‌کنی مگر زمانی که دچار درد و رنج بشوی و به فکر درمان بیفتی.

برداشت: غصه از همراهان و هم‌سفران گرفتن فایده‌ای ندارد، بهتر است که سختی‌های راه را تحمل کنی و به یاد روزهای راحتی باشی.

برداشت: خود را در خیال زلف او گم کرده‌ای و فریب آن را می‌خوری. حافظ، مواظب باش که در این دام افتاده و از فرصت‌های خوب زندگی غافل نشوی.