غزل شمارهٔ ۴۷۲

برداشت: باید خرسند باشیم از وجود و حکومت سلطان احمد شیخ اویس حسن ایلخانی.

برداشت: فرمانروای بزرگ و سرور سرزمین‌ها، کسی است که اگر جان و زندگی‌اش را به پای تو بگذارد، شایسته‌ی احترام و محبت تو خواهد بود.

برداشت: چشم نادیده به خوشبختی تو اعتماد کرد، آفرین بر تو که چنین رحمت خدا بر تو نازل شده است.

برداشت: اگر ماه بی حضورت طلوع کند، آن را به دو نیم کنند، چون نعمت و معجزهٔ الهی به سراغ احمدی آمده است.

برداشت: خوشبختی تو چنان درخشان است که دل هر دو قشر را می‌برد، چه شاه و چه گدا. چشمان حسود از تو دور باشد، چرا که تو هم جان می‌داری و هم محبوبی.

برداشت: موهای زیبای ترک‌ها را بشکن، زیرا در سرنوشت تو بخشش و تلاش خاقانی و چنگزخان وجود دارد.

برداشت: هر چند از تو دور هستیم، اما به خاطر تو هنوز هم زنده‌ایم و مشغول شادمانی هستیم. دیگر در این سفر روحانی جایی برای استراحت وجود ندارد.

برداشت: از گل پارسی ما، غنچه‌ای از لذت و شادی باز نشده است. چه خوب است که دجله بغداد و بوی خوش ریحان در اینجا وجود دارد.

برداشت: اگر دل عاشق به معشوق نرسد، هرگز از درد و رنج سردرگمی رهایی نخواهد یافت.

برداشت: ای نسیم صبحگاهی، خاک را به یار برسان که حافظ از آن خاک برای دلش روشنی و نور می‌گیرد.