غزل شمارهٔ ۴۷۱

برداشت: دلبر من کجاست که با ناز و محبتش نزد من آمده باشد؟ ای پیک صبح، اگر تو هم به دوستی و محبت مشغولی، چه زمان خواهد رسید؟

برداشت: من مقایسه کردم و به این نتیجه رسیدم که تدبیر عقل در مسیر عشق، مانند شبنم است که بر روی دریا خطی نامشخص می‌کشد.

برداشت: بیا که لباس من هرچند در میکده ها به گروست، اما از اموال وقف نخواهد بود و به نام من نیست.

برداشت: ای دل، از دل مشغولی و بحث و جدل درباره زندگی خود دوری کن. پیاله‌ای به دست بگیر و از لحظه‌های زندگی‌ات لذت ببر و استراحت کن.

برداشت: پزشکی که فقط در کنار راه نشسته و تجربه‌ای از عشق ندارد، نمی‌تواند به تو کمکی کند. ای کسی که دل مرده‌ای داری، باید به خودت کمک کنی.

برداشت: دل من از نفاق و تظاهر آدم‌ها آکنده از اندوه شده است، به‌گونه‌ای که دوست دارم پرچمی را به‌روی درِ میخانه برافرازم.

برداشت: بیا که افرادی که به اهمیت زمان آگاه هستند، برای یک پیاله شراب خالص و صحبت با یک دوست خوب، حتی دو دنیای خود را هم می‌فروشند.

برداشت: برای عشق و محبت، زندگی راحت و لذت بردن پایدار نیست. اگر با من هستی، این تلخی‌های زندگی را با هم تحمل کنیم.

برداشت: من شکایتی ندارم، اما بارش رحمت دوست به مزرعه دل‌های تشنه من نیامد.

برداشت: چرا کسی که با قلمش هزاران جلوه می‌آفریند، یک نی قند نمی‌خرد؟

برداشت: شایستگی و ارزش تو ای پادشاه، در دستان حافظ نیست و تنها از طریق دعا در شب و نیاز در سحرگاه به دست می‌آید.