غزل شمارهٔ ۴۶۹

برداشت: بوی خوش رند حمیى به مشام می‌رسد و عشق من افزایش یافته است. جان عزیزم فدای خاک محبوبم باد.

برداشت: شنیدن پیام دوست، نشانه‌ی خوشبختی و سلامتی است. آیا کسی هست که از طرف من به سعاد سلام برساند؟

برداشت: به مکان تنهایی و غم من بیا و اشک‌هایم را ببین که مانند شراب خالص در لیوان شفاف می‌درخشد.

برداشت: اگر پرنده‌ای از درختان خوشبو دور شود، آوای غم‌انگیز کبوتران در باغش تنها نخواهد ماند.

برداشت: مدت زیادی نخواهد گذشت که روز جدایی از معشوق به پایان برسد، زیرا از دشت‌های سرسبز، ساختمان‌های خیمه‌سانی را مشاهده کردم.

برداشت: خوشحالم که لحظه‌ای به من سر می‌زنی و می‌توانم بگویم که خوش آمدی. تو با قدمت به اینجا آمده‌ای که بهترین و نیکوترین جا برای فرود آمدن است.

برداشت: من از تو دور شده‌ام و حالا مانند هلالی ذوب شدم، هرچند که هنوز به‌طور کامل چهره‌ات را ندیده‌ام.

برداشت: اگر مرا به زندگی ابدی دعوت کنند و من به این دعوت پاسخ دهم و به عهدی که بسته‌ام خیانت کنم، هیچ چیزی از جانم لطیف نخواهد بود و خوابم هم شیرین نخواهد شد.

برداشت: امیدوارم که به زودی تو را با خوشحالی و موفقیت در مقام رهبری ببینم و خودم در جایگاه خدمتگزاری.

برداشت: شعر زیبا و دلنشین تو، مانند ابریشم و گوهر ارزشمند است، حافظ. گاهی اوقات لطف و زیبایی شعر تو از نظم‌های بزرگ مانند نظامی نیز فراتر می‌رود.