غزل شمارهٔ ۴۶۸

برداشت: چه کسی به نزد پادشاهان از من فقیر پیامی خواهد برد؟ در حالی که در کوی می‌فروشان، دو هزار جام پر از شراب وجود دارد.

برداشت: من حالا به شدت دچار مشکلات و بدنامی شده‌ام، اما همچنان امیدوارم که با کمک و تلاش عزیزانم، بتوانم به مقام و اعتبار خوبی برسم.

برداشت: ای کسی که جواهرات گرانبها می‌فروشی، لطفاً نگاهی به دل ما بینداز که ما چیزی نداریم و در دام عشق تو افتاده‌ایم.

برداشت: عجیب است که معشوق وفادار هیچ توجهی نکرد، نه به نامه‌ای پاسخی داد و نه با قلمی سلامی فرستاد.

برداشت: اگر این شراب تازه و ناپخته است و آن شخص باتجربه و پخته است، باز هم هزار بار بهتر است که انسان خام و ناپخته باشد تا آنچه که پخته و تجربه کرده است.

برداشت: ای شیخ، بر سر راهم سنگ نینداز و مزاحم نشو، زیرا که من مانند مرغ زیرک هستم و به هیچ دام و فریبی نمی‌افتم.

برداشت: من آماده‌ام تا دل و جانم را برای خدمت به تو تقدیم کنم و هیچ چیز را به قیمت بی‌مقداری نمی‌فروشم، زیرا هر چه کمتر خود را در برابر قدرت تو مطرح کنم، خوشبخت‌تر خواهم بود که در خدمت تو هستم.

برداشت: نمی‌دانم کجا باید شکایت کنم یا این داستان را به که بگویم؛ زیرا لب تو، زندگی ما بود اما نتوانستی تا آخر دوام بیاوری.

برداشت: چشم‌های زیبا و کشنده‌ات را باز کن و اجازه بده خون حافظ بریزد؛ زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند از چنین قاتلی انتقام بگیرد.