غزل شمارهٔ ۴۶۷

برداشت: عشق به مانند نوشیدنی‌ای است که می‌تواند هر ناپخته و خامی را به کمال برساند. حتی اگر زمان رمضان باشد، باز هم بر این نکته تأکید می‌شود که باید جامی از این عشق بیاوری.

برداشت: روزها سپری شد و من که بیچاره‌ام، نتوانستم زلف‌های زیبای آن رقاصه‌ی خوش‌هیکل را بگیرم.

برداشت: هرچند روزه یک مهمان ارزشمند است، اما ای دل، خود گفتگو با آن را یک نعمت بدان و به قدمت آن خوش آمد بگو.

برداشت: مرغ باهوش دیگر به درِ صومعه نمی‌پرد، زیرا در هر جلسه‌ی وعظ تله‌ای گذاشته شده است.

برداشت: از زاهد بدخلق شکایت نمی‌کنم؛ چون همیشه پس از سپیده‌دم، شب به همراه خود می‌آورد.

برداشت: وقتی یار من به تماشا در چمن می‌آید، ای پیک صبح، پیامم را به او برسان.

برداشت: آیا ممکن است کسی که همیشه در حال نوشیدن شراب است، به یاد دردهای ناشی از آن بیفتد؟

برداشت: حافظ، اگر دل تو را به خواسته‌ات نرسانند، در این صورت برای به دست آوردن آرزوی سخت و دشوار، باید از خودخواهی خود دوری کنی.