غزل شمارهٔ ۴۶۶

برداشت: من این پوشش را که بر تن دارم، در ازای شراب اولیه‌ای قرار داده‌ام و این دفتر که هیچ معنایی ندارد، در شراب ناب اولیه غرق شده است.

برداشت: وقتی که عمرم را به بطالت گذراندم و در دل خانه‌ای ویرانه نشستم، به یاد مسکنی افتادم که زمانی بهتر از این بود.

برداشت: وقتی که انسان در فکر مصلحت و ملاحظات دنیوی باشد، دیگر نمی‌تواند به سادگی و با روحیه‌ای آزاد زندگی کند؛ او هم در دلش آتش حسرت و درد دارد و هم در چشمش اشک.

برداشت: من هرگز نحوه زندگی زاهدانه‌ام را به دیگران نمی‌گویم. اگر بخواهم این داستان را بگویم، با موسیقی و سازهایی مثل چنگ و رباب بیان می‌کنم.

برداشت: تا زمانی که اوضاع دنیا آشفته و نابسامان باشد، بهتر است که در دل خود آرزوی نوشیدن شراب و لذت بردن از زندگی را داشته باشم.

برداشت: من نمی‌توانم از تو که دلگرمی منی، دل بکنم. اگرچه در برابر مشکلات و سختی‌ها مثل تاب خوردن در برابر باری، هنوز نمی‌توانم از آن زلف زیبای تو فاصله بگیرم.

برداشت: زمانی که به پیری رسیدی، حافظ، از میکده خارج شو و از جوانی و شوق و عشق که در زمان جوانی داشتی، یاد کن.